Trektocht in de Pyreneeën met een hond

Voordat ik je vertel over mijn trektocht in de Pyreneeën, wil ik je voorstellen aan mijn avontuurlijke partners...

Ik ontmoette Amandine Cavadore, de oprichtster van de Facebookpagina Canirandoworld, en ik wandel nu al twee jaar met haar in de bergen. Er is een echte vriendschap tussen ons ontstaan ​​en het was met haar dat we besloten om een ​​tweedaagse trektocht te maken met haar nieuwe partner, Orya, een jonge, energieke husky.

Ik was op zoek naar een hondvriendelijke wandelroute in de Pyreneeën met een redelijke hoogteverschil en afstand, wat niet altijd even makkelijk is. Om ideeën op te doen, raadpleeg ik mijn wandelgidsen, zoek ik online door de vallei te specificeren waar ik wil wandelen, vraag ik vrienden om advies of vraag ik het in Facebookgroepen. Deze keer heb ik mijn 'vrienden in de buurt' ingeschakeld om ons te helpen bij het vinden van ideeën. Elodie, die twee Samojeden heeft en net als wij een fervent bergliefhebber is, gaf ons geweldige tips voor het vinden van de perfecte wandelroute.

Op haar advies kozen we voor een tweedaagse wandeltocht in de Hautes-Pyrénées . Jacques en Nanouck, een vrouwelijke husky van dezelfde leeftijd als Nova, gingen ook mee. Ik vind het erg leuk om onze wandelervaringen met anderen te delen. We gaan vaak wandelen met mijn honden.

Nadat het kantoor van de berg van Cauterets mij had aangegeven dat de weg vanaf de parkeerplaats van de fruitière was afgesloten, begonnen we de 1e dag vanaf de parkeerplaats La Raillère om de toevluchtsoord van Russel op 1980 m hoogte te bereiken. We hebben op deze eerste dag 8,95 km afgelegd met 892D+ en 3u35 wandelen zonder de maaltijdpauze mee te rekenen. De berghut is een onbewaakte schuilplaats, bergbeklimmers zijn welkom op voorwaarde dat ze de plaats respecteren en schoon achterlaten. Eén ding om te weten: voordat we bij de schuilplaats aankomen, worden er al boomstammen gekapt en langs het pad geplaatst. Als je een vuur wilt aansteken om een ​​beetje op te warmen in de schuilplaats, moet je het nemen.

We maakten van onze vroege aankomst gebruik om de berghut te verkennen. Het bereiken van de Culaus-pas bleek onmogelijk; de sneeuw was te diep en, belangrijker nog, het zicht was slecht. We konden niet zien waar we onze voeten neerzetten. We keken naar de zonsondergang en wachtten tot de sterren verschenen voordat we in slaap vielen. De volgende ochtend werden we rond 8:15 uur wakker om samen met onze honden de zonsopgang te bekijken.

Na het ontbijt pakten we onze spullen in en daalden we weer af naar het Estommeer, gelegen op 1804 meter hoogte. We passeerden de berghut en de Lutour-waterval. We ontdekten dat een groot deel van het meer bevroren was. Een adembenemend uitzicht!

Ondanks de kou en de wind hebben we dapper besloten om aan het meer van Estom te gaan eten. Met deze temperaturen en vooral tijdens trektochten, geef ik de voorkeur aan warme gerechten, dus zette ik mijn fornuis aan om een ​​gevriesdroogd gerecht te eten. Daarna gingen we terug naar de parkeerplaats. In totaal hebben we op de tweede dag 4 uur gewandeld, de maaltijdpauze niet meegerekend. Deze route ligt aan de grens van het nationale park, tijdens de wandeling zagen we de markeringen die deze denkbeeldige lijn aangaven die we niet mochten overschrijden. Aan de andere kant van de lijn zijn honden niet toegestaan.

Het klopt dat wandelen meer voorbereiding vereist, vooral voor meerdaagse tochten. Je kunt niet zomaar op pad gaan met schoenen, een rugzak en honden zonder vooraf te plannen, zeker niet in gebieden met beperkingen. In de Pyreneeën zijn niet alle gebieden toegankelijk voor honden, zelfs niet aangelijnd. Zodra je dit begrijpt, en belangrijker nog, accepteert, realiseer je je dat er nog steeds talloze kilometers te overbruggen zijn in een adembenemend landschap met je metgezel(len). Wandelen met je hond in de bergen vereist voorbereiding.

Om erachter te komen of je wandeling in het nationale park is of niet, kun je gewoon op een IGN-kaart kijken op 25ᵉ (000 cm = 1 m), de limieten worden aangegeven door een lijn op de kaart (je hebt deze kaart nodig in in ieder geval om u te vinden). Er zijn ook kaarten met de beperkingszones op internet. Bij twijfel kunt u contact opnemen met het bergbureau waar uw wandeling van afhangt. In dit geval was dat voor ons het bergkantoor van Cauterets. Informatiebron over beperkingen, over de staat van de wegen (in de winter zijn veel wegen afgesloten), over de moeilijkheidsgraad van de wandeling of de delicate passages: ze zijn een grote hulp en geven deze informatie vaak graag door.